Większość zamówień na profile Wallstyl wygląda tak samo: klient zna jeden symbol, zwykle WL2 albo WL3, i zamawia go na całą ścianę. Tymczasem w kategorii NMC listwy ścienne ta sama kolekcja ma kilkanaście pozycji zaprojektowanych do współpracy ze sobą: ten sam materiał, powłoka, długość i klej, tylko inny przekrój. Jedna ściana może mieć ramę, fryz i cokół z trzech różnych profili tej linii, a całość i tak wygląda jak jeden system.

Poniżej rozkładamy rodzinę na części: WL1 do WL7 plus WL10 i WL13, do tego WD1, WD2, WO1 i T40 oraz listwy narożne WE1 i WE2. Który profil w jakiej roli, jak czytać wymiary z karty i jak ta rodzina ma się do linii Arstyl z tej samej kategorii. Wszystkie parametry pochodzą z kart produktów, nie z folderu producenta.

Najkrótsza odpowiedź: który profil Wallstyl do czego

Jeżeli masz pięć minut, a nie pół godziny, to jest cała reszta wpisu w skrócie.

• Rama klasyczna: WL2 (2 na 4 cm) albo WL3 (4 na 1,5 cm). Dwa najczęściej zamawiane profile, dość drobne, żeby zamknąć prostokąt o boku metra.
• Rama minimalistyczna, cienka kreska: WL7 (2,5 na 1,3 cm), WL13 (2,5 na 1,45 cm) albo WL10 (3 na 1,45 cm). To najsmuklejsze pozycje w rodzinie.
• Fryz poziomy, wyraźny podział ściany: WD1 (1,5 na 6,5 cm) albo WD2 (7 na 1,5 cm). Szerokie płaskie profile, które ciągną wzrok w poziomie.
• Cokół ścienny albo mocny gzyms dzielący: WL4 (4 na 10 cm), WL5 (1,5 na 8,5 cm) lub WL6 (2 na 7,5 cm). Największe przekroje w linii.
• Narożnik bez cięcia pod kątem: WE1 (3 na 3 cm) albo WE2 (3,6 na 3,6 cm). To gotowe listwy narożne o długości 200 cm.
• Wspólny mianownik linii: 200 cm, polistyren wysokiej gęstości, powłoka podkładowa, klej Adefix New i Adefix plus na łączenia.

Czym jest rodzina Wallstyl i ile liczy modeli

Wallstyl to nazwa kolekcji wpisana w pole „Kolekcja" na kartach NMC. W naszej kategorii należy do niej piętnaście osobnych pozycji: dziewięć profili WL, dwa WD, jeden WO, jeden T oraz dwie listwy narożne WE.

Karty wszystkich profili WL, WD, WO i T40 podają identycznie: polistyren wysokiej gęstości, powłoka podkładowa, długość 200 cm, odporność na wilgoć i uderzenia, klej Adefix New oraz Adefix plus na łączenia. Listwy narożne mają nieco inną kartę.

Wniosek: wybór modelu wewnątrz linii nie jest decyzją o materiale ani o kleju, tylko o przekroju, czyli o tym, jak gruba kreska pojawi się na ścianie i jak głęboki cień rzuci. Mieszanie profili z jednej linii jest więc bezpieczne technicznie.

Szerszy kontekst marki, czyli czym Wallstyl różni się od Nomastyl i Domostyl, znajdziesz we wpisie NMC: linie Arstyl, Nomastyl, Wallstyl i Domostyl. Tam patrzymy z lotu ptaka, tutaj schodzimy do poziomu symboli.

Jak czytać symbole: WL, WD, WO i WE

Litera z przodu mówi o typie pozycji, cyfra to numer wzoru, a nie jego wielkość. Stąd większość pomyłek: WL7 nie jest większy od WL2 dlatego, że ma wyższą cyfrę. Jest wręcz odwrotnie.

• WL to podstawowy profil ścienny kolekcji, w kategorii dziewięć pozycji: WL1 do WL7 plus WL10 i WL13. Szersze wymiary przekrojów ciągną się od 1,3 cm do 10 cm, czyli od cienkiej kreski po masywny gzyms.
• WD to profile płaskie i szerokie: WD1 (1,5 na 6,5 cm) i WD2 (7 na 1,5 cm). Oba w kolekcji Wallstyl, choć nazwa WD2 w sklepie brzmi po prostu „NMC WD2".
• WO to pojedyncza pozycja WO1 o przekroju 2 na 4 cm. Tu jest ciekawostka, do której wracamy niżej: to dokładnie te same wymiary co WL2.
• WE to listwy narożne: WE1 i WE2. Karty opisują je jako „listwa ścienna narożna", mają inny materiał niż profile WL.
• T to w tej kolekcji jedna pozycja, T40, przekrój 3 na 2 cm, kolekcja na karcie wpisana jako Wallstyl.

Pułapka nazewnicza: pozycja NMC W1 zaczyna się od tej samej litery, ale karta wpisuje ją do kolekcji Arstyl i podaje poliuretan. To nie jest członek rodziny Wallstyl.

Pułapka wymiarów na karcie NMC

Karty NMC podają dwa wymiary przekroju w polach „Wysokość" i „Szerokość", ale ich przypisanie do orientacji na ścianie nie jest w kolekcji konsekwentne. Karta WL2 podaje wysokość 2 cm i szerokość 4 cm, karta WL3 wysokość 4 cm i szerokość 1,5 cm. Oba profile leżą licem do pokoju, ale pola nazwane są odwrotnie. Podobnie WD1 ma 1,5 na 6,5 cm, a WD2 ma 7 na 1,5 cm, choć oba pełnią tę samą funkcję szerokiego pasa.

Wniosek praktyczny: czytaj parę liczb jako przekrój, a nie jako instrukcję montażu. Większa liczba to szerokość lica, czyli ta kreska, którą zobaczysz na ścianie. Mniejsza to głębokość, czyli ile profil wystaje ze ściany i jak duży cień rzuci przy bocznym świetle. Jeżeli planujesz kompozycję w programie albo rysujesz ją ołówkiem na ścianie, obchodzi cię przede wszystkim ta większa liczba.

Karty NMC podają też ważną informację przy docinaniu: wymiary wyrobów podlegają tolerancjom produkcyjnym plus minus 5 mm. To normalna cecha wyrobów z tworzywa. Praktycznie: nie planuj kompozycji, w której styk musi wypaść co do milimetra bez korekty szpachlą.

WL1, WL2 i WL3: trzon rodziny

WL1 ma na karcie przekrój 3,8 na 1,8 cm. To profil średniej klasy: prawie 4 cm lica daje wyraźną kreskę, a niecałe 2 cm głębokości oznacza umiarkowany cień. Dobrze wygląda tam, gdzie rama ma być czytelna z drugiego końca pokoju, ale nie ma udawać ciężkiej stolarki.

WL2 ma przekrój 2 na 4 cm: cztery centymetry lica przy dwóch centymetrach głębokości. Rysuje mocną linię, ale nie wypycha się ze ściany. Dobry wybór przy jasnej ścianie w rozproszonym świetle, bo nie potrzebuje głębokiego cienia, żeby być widocznym.

WL3 ma przekrój 4 na 1,5 cm, czyli podobne lico co WL2 przy mniejszej głębokości. Najbardziej płaski z tej trójki, praktycznie listwa naklejona na ścianę. Do wnętrz nowoczesnych, gdzie chodzi o grafikę na ścianie, a nie o imitację sztukaterii pałacowej.

Wszystkie trzy mają na kartach ten sam materiał, powłokę i klej, więc wymiana jednego na drugi nie zmienia niczego poza wyglądem. Jeżeli planujesz dopiero siatkę ram i odstępy, zacznij od wpisu sztukateria ścienna w ramki: wymiary i odstępy, a potem wróć tutaj po dobór profilu.

WL4, WL5 i WL6: szerokie profile

WL4 ma przekrój 4 na 10 cm i jest najmasywniejszym profilem w rodzinie. Dziesięć centymetrów lica to już nie listwa dekoracyjna, tylko element konstruujący podział ściany, a cztery centymetry głębokości dają ciemny cień. Na cokół ścienny, fryz oddzielający dolną strefę od górnej albo gzyms wieńczący boazerię z płaskich pól.

WL5 ma przekrój 1,5 na 8,5 cm: szeroki, ale bardzo płaski. Daje szeroki pas na ścianie bez tworzenia półki. Sprawdza się tam, gdzie wystający gzyms byłby na drodze, na przykład w wąskim korytarzu.

WL6 ma przekrój 2 na 7,5 cm i plasuje się dokładnie między WL5 a WL4. Trochę węższe lico niż WL5, za to nieco głębszy profil. To sensowny kompromis, gdy chcesz mieć fryz z czytelnym cieniem, ale bez masywności WL4.

WL7, WL10 i WL13: najsmuklejsze profile do ram

WL7 ma przekrój 2,5 na 1,3 cm, czyli najwęższe lico w całej rodzinie Wallstyl. Opis na karcie wprost sugeruje zastosowanie, o którym rzadko się myśli: tworzenie obramowań dla obrazów, plakatów i innych elementów dekoracyjnych. Innymi słowy, WL7 jest wystarczająco drobny, żeby obrysować pojedynczą grafikę na ścianie, a nie tylko duży prostokąt.

WL13 ma przekrój 2,5 na 1,45 cm, czyli praktycznie to samo lico co WL7 przy odrobinę większej głębokości. Różnica jest kosmetyczna i sprowadza się do kształtu przekroju, nie do skali.

WL10 ma przekrój 3 na 1,45 cm, pół centymetra szerzej niż WL13 przy tej samej głębokości. Jeżeli WL7 wydaje ci się za cienki, a WL3 za szeroki, WL10 jest krokiem pośrednim.

Cała trójka ma sens przy niewielkiej ścianie albo gęstej siatce małych ram, bo przy dużym rozstawie prostokątów cienki profil ginie.

WD1 i WD2: profile dzielące ścianę

WD1 ma przekrój 1,5 na 6,5 cm. Opis na karcie zwraca uwagę na rzecz pomijaną w materiałach marketingowych: taki profil oprócz funkcji estetycznych służy do zakrycia ubytków na ścianie. To realna wartość przy remoncie starego mieszkania, gdzie pas ściany po starej boazerii jest nierówny, a szpachlowanie go do gładzi kosztuje więcej niż nakleiony profil.

WD2 ma przekrój 7 na 1,5 cm, czyli pół centymetra szersze lico niż WD1 przy tej samej głębokości. Karta wpisuje go do kolekcji Wallstyl i podaje ten sam polistyren wysokiej gęstości, choć w nazwie produktu w sklepie nie ma słowa Wallstyl. To jedna z tych rzeczy, przez które klienci nie kojarzą tej pozycji z resztą linii.

Oba są dość płaskie, żeby nie tworzyć półki zbierającej kurz, i dość szerokie, żeby wyraźnie dzielić ścianę. Sensowny wybór na klasyczny podział na wysokości mniej więcej metra, powyżej którego idzie jeden kolor farby, a poniżej drugi.

WO1 i T40: dwie pozycje, o których się nie pamięta

WO1 ma na karcie przekrój 2 na 4 cm, materiał polistyren wysokiej gęstości, powłokę podkładową i długość 200 cm. Czyli dokładnie te same wartości parametrów, które podaje karta WL2. To dwie osobne pozycje katalogowe producenta o identycznym gabarycie i innym kształcie przekroju.

Praktycznie: jeżeli planujesz ramę z WL2 i chcesz gdzieś zmienić rysunek profilu bez zmiany skali, WO1 daje dokładnie to. Ta sama grubość kreski, ta sama głębokość cienia, inny detal.

T40 ma przekrój 3 na 2 cm i kolekcję Wallstyl wpisaną w kartę, mimo innego prefiksu. Opis sugeruje to samo zastosowanie co przy WL7, czyli ramę do obrazów, przy większym przekroju. T40 wypełnia lukę między WL10 a WL1.

Obie pozycje wypadają z zamówienia dlatego, że nie zaczynają się od „WL". Karta kojarzy je jednoznacznie: ta sama kolekcja, ten sam materiał, ten sam klej.

WE1 i WE2: listwy narożne i kiedy oszczędzają cięcie

WE1 ma na karcie przekrój 3 na 3 cm, grubość 0,5 cm i długość 200 cm. WE2 ma przekrój 3,6 na 3,6 cm i również 200 cm długości. Symetryczne wymiary nie są przypadkiem: to profile o kącie prostym, przeznaczone do zamontowania wprost na krawędzi.

Materiał na obu kartach to polistyren ekstrudowany, opisany jako twarde tworzywo, czyli inny wpis niż przy profilach WL, WD i WO. Karty listew narożnych nie podają też pól „Powłoka" ani „Właściwości". Zalecany klej jest ten sam: Adefix New oraz Adefix plus na łączenia.

Kiedy WE oszczędza pracę. Klasyczny scenariusz to narożnik wypukły: krawędź filaru, ościeża albo zabudowy z płyty gipsowo-kartonowej. Bez profilu narożnego docinasz dwa odcinki pod kątem 45 stopni, zestawiasz je szczelnie i wypełniasz szczelinę. Przy krzywym narożniku, a takich jest większość, ucios prawie nigdy nie wypada idealnie za pierwszym razem. Listwa WE zamyka krawędź jednym elementem i chroni ją przed obiciem.

Drugi scenariusz: kompozycja ram schodzi ze ściany na ścianę. Zamiast łamać profil ramowy w rogu, prowadzisz tam pionową listwę narożną i dobijasz do niej ramy z obu stron. Wygląda to celowo, a nie jak wyjście awaryjne.

Jeżeli wolisz klasyczne łączenie na ucios, przyda ci się wpis jak ciąć listwy pod kątem 45 stopni.

Tabela: cała rodzina Wallstyl w jednym miejscu

Wartości wprost z kart. Kolumny „Wymiar A" i „Wymiar B" to para z pól wysokość i szerokość, celowo bez interpretacji, bo ich przypisanie nie jest w kolekcji jednolite. Większa z liczb to lico profilu.

Czytaj tabelę w pionie: od góry profile najdrobniejsze, na dole najmasywniejsze. Jeżeli wiesz, jak gruba ma być kreska na ścianie, znajdziesz swój model w kilkanaście sekund.

Który profil na ramę na ścianie

Dobór profilu do ramy sprowadza się do jednej proporcji: szerokość lica do wielkości prostokąta. Przy ramach o boku krótszym niż 60 cm profil szerszy niż 3 cm zaczyna zjadać wnętrze prostokąta, więc pracują tu WL7, WL13, WL10 i T40. Przy boku od 60 do 120 cm dobrze wypadają WL1, WL2, WO1 i WL3. Powyżej 120 cm cienka listwa wygląda na przypadkową i lepiej sięgnąć po WL1 albo po profil z grupy szerokiej.

Druga rzecz to światło. Przy oświetleniu z boku, kinkietem albo listwą LED przy suficie, głębszy profil typu WL1 rzuci wyraźny cień. Przy świetle frontalnym, z dużego okna naprzeciwko ściany, cień prawie nie powstanie i lepiej postawić na szersze lico, czyli WL3 albo WL2.

Trzecia: kolor. Wszystkie profile w rodzinie mają na karcie powłokę podkładową, czyli są przygotowane do malowania, a nie gotowe prosto z kartonu. Rama w kolorze ściany daje subtelną fakturę, rama w kontraście efekt graficzny.

Który profil na fryz poziomy i cokół ścienny

Do fryzu poziomego najlepiej pracują profile o szerokim licu i małej głębokości: WD1, WD2 i WL5. Powód jest prozaiczny, bo pas na wysokości pleców jest w strefie kontaktu. Profil wystający 4 cm zbiera kurz na górnej krawędzi, zawadza o oparcia krzeseł i łatwo go obić przy przenoszeniu mebli.

Do cokołu i do wieńczenia boazerii z płaskich pól sprawdzają się WL4 i WL6. Tam większa głębokość jest zaletą, bo tworzy wyraźną krawędź cienia zamykającą strefę. WL4 z dziesięcioma centymetrami lica to najmocniejszy akcent w tej linii.

Uwaga do zamówienia: przy fryzie liczysz metry bieżące, nie powierzchnię. Każda listwa to 200 cm, plus zapas na docinki, standardowo jedna sztuka na każde rozpoczęte dziesięć metrów.

Jak łączyć dwa różne profile Wallstyl na jednej ścianie

Rodzina Wallstyl jest zaprojektowana tak, żeby profile działały razem. Trzy zasady, dzięki którym zestawienie wygląda jak system, a nie jak przypadek.

Zasada pierwsza: różnica skali musi być czytelna. Lico fryzu powinno być co najmniej dwa razy szersze niż lico ramy. WD1 (6,5 cm) z ramami z WL7 (2,5 cm) to czytelna hierarchia. WD1 z ramami z WL2 (4 cm) to zestawienie graniczne. WL5 z WL6 lepiej odpuścić, bo 8,5 i 7,5 cm wyglądają jak pomyłka w zamówieniu.

Zasada druga: głębokość rośnie razem z szerokością albo maleje razem z nią, nigdy na krzyż. Jeżeli fryz jest szeroki i głęboki, jak WL4, to ramy mogą mieć mniejsze lico, ale powinny mieć porównywalną głębokość, czyli sięgnij po WL1 z jego 1,8 cm, a nie po WL3 z 1,5 cm. Jeżeli fryz jest szeroki i płaski, jak WL5, to ramy też mają być płaskie: WL3, WL13, WL10.

Zasada trzecia: jedna rodzina, jeden kolor, jeden klej. Profile WL, WD, WO i T40 mają na kartach ten sam materiał i tę samą powłokę, więc przyjmują farbę tak samo. Malujesz je jednym produktem w jednym podejściu, bez różnicy w chłonności i połysku. To realna przewaga jednej linii nad mieszaniem marek.

Przykład kompozycji na ścianę salonu o wysokości 2,7 m: cokół z WL4 na wysokości 15 cm nad podłogą, nad nim cztery ramy z WL2, fryz z WD1 na wysokości około 105 cm, wyżej gładka ściana w innym odcieniu, a na narożniku wypukłym pionowa listwa WE1. Cztery pozycje z jednej rodziny, jeden klej, jedna farba.

Wallstyl a Arstyl: co realnie różni te linie

Materiał. Wallstyl to polistyren wysokiej gęstości (narożne WE ekstrudowany), Arstyl to poliuretan. Poza tym obie linie mają tę samą powłokę podkładową, tę samą długość 200 cm, ten sam zalecany klej i identyczny wpis we właściwościach: odporność na wilgoć i uderzenia.

Charakter przekroju. Arstyl w tej kategorii to w dużej części profile o bardzo podobnym gabarycie i różnym rysunku lica. Z1550, Z30, Z31 i Z32 mają na kartach dokładnie ten sam przekrój: 2 na 8 cm. Cztery osobne pozycje o identycznym gabarycie i innym profilowaniu. To zupełnie inna logika niż w Wallstyl, gdzie kolejne symbole to głównie kolejne rozmiary.

Grupa SP. W Arstyl są też trzy bardzo drobne pozycje: SP1 o przekroju 1 na 2,8 cm, SP2 o przekroju 1 na 2,1 cm i SP3 o przekroju 1,3 na 2,3 cm. To najdrobniejsze profile ścienne w całej kategorii NMC, drobniejsze nawet od WL7. Jeżeli szukasz naprawdę cienkiej kreski i nie przeszkadza ci zmiana materiału na poliuretan, warto je obejrzeć obok grupy WL7, WL13 i WL10.

Montaż, klej i wykończenie: co podają karty

Karty wszystkich profili z tej rodziny podają identyczny zestaw klejów: Adefix New do przyklejenia profilu do ściany oraz Adefix plus na łączenia. To ważne uproszczenie, bo oznacza, że kompletując kilka różnych modeli z linii, kupujesz jeden komplet chemii, a nie osobny do każdego symbolu.

Kolejność, która daje najmniej poprawek: trasowanie linii z poziomicą, docinanie odcinków z zapasem, przymiarka na sucho całej sekcji, dopiero na końcu klejenie. Przy ramach to kluczowe, bo błąd 5 mm na jednym boku prostokąta powiela się na trzech kolejnych.

Powłoka podkładowa oznacza, że profil jest przygotowany do malowania, ale nie jest wykończony. Maluj po montażu, nie przed, bo inaczej styki i wypełnienia po kleju do łączeń zostaną widoczne.

Ile kleju kupić, żeby nie robić drugiego zamówienia w połowie roboty, wyliczysz według przelicznika z wpisu jaki klej do listew wybrać. Jeżeli montujesz sztukaterię pierwszy raz, przyda ci się też poradnik montaż listew ściennych, który przechodzi cały proces krok po kroku.

Najczęstsze błędy przy kompletowaniu rodziny

1. Zamówienie samych WL2 na całą ścianę. Ściana z jednym profilem w każdej roli wygląda płasko, bo nie ma hierarchii. Dodanie jednego szerszego profilu na fryz zmienia efekt bardziej niż zwiększenie liczby ram.

2. Dobór modelu po numerze zamiast po przekroju. Numeracja to kolejność katalogowa, nie skala. Zawsze sprawdzaj parę liczb na karcie.

3. Mylenie pola „wysokość" z wysokością profilu na ścianie. Pola na kartach NMC nie są w tej kolekcji przypisane konsekwentnie. Czytaj parę liczb jako przekrój.

4. Pominięcie listew narożnych. Docinanie dwóch profili pod 45 stopni na krzywym narożniku to pół godziny na jeden róg i zwykle szczelina. WE1 albo WE2 zamyka krawędź jednym elementem.

5. Brak zapasu na docinki. Każda sztuka ma 200 cm, a odcinki resztkowe krótsze niż 30 cm rzadko dają się wykorzystać w kompozycji. Jedna dodatkowa sztuka na każde rozpoczęte dziesięć metrów to minimum.

6. Malowanie przed montażem. Wygląda na oszczędność czasu, a kończy się poprawianiem każdego styku pędzelkiem po wyschnięciu kleju do łączeń.

7. Traktowanie WD2 jako pozycji spoza linii. Nazwa w sklepie nie zawiera słowa Wallstyl, więc klient szuka odpowiednika gdzie indziej. Karta wpisuje ten profil do kolekcji Wallstyl i podaje ten sam materiał co reszta linii.

Produkty z rodziny Wallstyl i profile pokrewne

Komplet to profile w wybranych przekrojach, opcjonalnie listwa narożna, klej montażowy i klej do łączeń. Karty wszystkich omawianych profili zalecają ten sam zestaw: Adefix New i Adefix plus na łączenia. Znajdziesz je w kategorii kleje i akcesoria.

Pełny wybór profili tej marki, razem z rodziną Arstyl, przejrzysz w kategorii NMC listwy ścienne. Jeżeli dopiero wybierasz styl kompozycji, a nie konkretny symbol, zacznij od zestawienia ozdobne listwy NMC, a potem wróć tutaj po dobór przekroju.

Ile modeli Wallstyl znajdę w kategorii listew ściennych NMC?

Piętnaście osobnych pozycji katalogowych z kolekcją Wallstyl wpisaną w kartę produktu: dziewięć profili WL (WL1, WL2, WL3, WL4, WL5, WL6, WL7, WL10, WL13), dwa profile WD (WD1, WD2), jeden WO1, jeden T40 oraz dwie listwy narożne WE1 i WE2. Wszystkie mają długość 200 cm i ten sam zalecany klej. Profile WL, WD, WO i T40 mają na kartach polistyren wysokiej gęstości, listwy narożne WE polistyren ekstrudowany.

Czy listwy narożne WE1 i WE2 pasują do profili WL?

Tak, pod warunkiem że traktujesz je jako osobny element kompozycji, a nie jako narożnik doklejany do konkretnego profilu WL. WE1 i WE2 to samodzielne listwy o długości 200 cm i symetrycznym przekroju (3 na 3 cm dla WE1, 3,6 na 3,6 cm dla WE2), które montujesz wzdłuż krawędzi. Zalecany klej jest ten sam co przy profilach WL, więc łączenie w jednym projekcie nie stwarza problemu technicznego. Karty WE nie podają natomiast pól „Powłoka" ani „Właściwości", które profile WL mają wypełnione, więc przed malowaniem sprawdź opis konkretnej pozycji.

Czy można łączyć Wallstyl z Arstyl na jednej ścianie?

Technicznie tak. Obie linie mają tę samą długość 200 cm, tę samą powłokę podkładową i ten sam zalecany klej: Adefix New oraz Adefix plus na łączenia. Różnica jest w materiale: Wallstyl to polistyren, Arstyl poliuretan. Przy profilach stykających się bezpośrednio, na przykład w narożniku ramy, lepiej zostać w jednej linii. Przy elementach oddalonych od siebie mieszanie jest bezpieczne i czasem jedynym sposobem na potrzebną skalę profilu.